Na 5 kwartier huilen voelde ik me de slechtste mama allertijden..

20:41

Laten huilen, wat een verschrikking. Ik haalde dochterlief liever uit bed om tussen ons in verder te slapen. En ja, dat wist ze maar al te goed. Mama zou toegeven, bij het minste, vooral met een beetje gekuch, geschreeuw, of zelf met een klein beetje manipulatie door het woordje "Mamaamam" in te zetten. Op een dag was mijn energie op. Die avond besloot ik, even na haar eerste verjaardag dat het klaar moest zijn.. Geen nachtelijke taferelen meer in huize van Dijk. Slapen van 20.00 tot..? Zou ze het kunnen, of beter gezegd kon ik dat aan? Je leest het vandaag ik een gloednieuwe blogpost.




Die avond loopt net als anders, om 17 uur eet ik alvast wat met dochterlief, een warm badje volgt en als laatste van dat avondritueel krijgt ze rond de klok van 19 uur een warm flesje melk. Lekker, aan de zin in slaap zal het niet liggen. Terwijl ze gapend en ogen wrijvend tegen me aanhangt lopen we de trap op. Zoals altijd valt dochterlief snel in slaap, zonder enige kik. En toch was afgelopen jaar bijna dagelijks voorzien van een gebroken nacht. Was het na een jaar nog steeds nodig dat oma zich s'morgens afvroeg hoe haar kroost de afgelopen nacht had doorgebracht. Of we wat uurtjes aaneengesloten hadden kunnen slapen en of Naomi nog in haar eigen bedje lag. Het moest en kon toch ook anders, dacht ik nog. Terwijl steeds meer mama's er om mij heen weer uit zagen als bloeiende bloempjes voelde ik me nog steeds dat dorre takje bij het ontwaken in de ochtend. 

Datzelfde dorre takje snakte diezelfde avond weer te zijn als die bloeiende bloempjes. (Hé lekker eh,  die lentekriebels) en dus besloot ik dat ik deze nacht voor één keer, de allerslechtste, meest troosteloze moeder zou zijn en dochterlief zou laten huilen. De hele nacht? Jawel. Let's go! Die nacht kon wel eens pittig worden en dus gaan we vroeg naar bed. Manlief die mijn ideeën nog niet zo ter harte neemt slaapt al snel. Tot we rond 23 uur worden gewekt. Huilend ligt ons meisje een deur verder in haar bedje. Terwijl manlief me vragend aankijkt maak ik hem duidelijk, laat maar even gaan misschien helpt het, Auw kan ik dit? Maar dan, na 10 minuten al horen we niets meer. Ons meisje, ze blijkt weer te zijn vertrokken. Niet veel later kijk ik op mijn telefoon als om 23.45 opnieuw de sirene luidkeels word ingezet. Dit keer is het menens. Ik besluit toch even te kijken of er niets aan de hand is. Na mijn snelle check blijkt dochterlief maar 1 ding te willen. Mee met mama. Na een dikke knuffel stop ik haar lekker in. En zo volgen en die nacht nog een paar knuffels. Sorry schat, maar je mag niet mee met mama dit keer. Dan volgen die afschuwelijke minuten, alle mogelijke hulpmiddelen worden ingezet om te laten weten dat je verlangde naar het warme plekje tussen papa en mama in. Na 5 kwartier geef jij de strijd op en val je als een blok in slaap. Onacceptabel? Klopt, het was ook verschrikkelijk, niet menselijk en verre weg van wat mijn moedergevoel sprak. En toch voelde het op dat moment, toen dochterlief in slaap viel en de volgende morgen vrolijk wakker werd, goed. En nu volhouden spraken we elkaar toe.. 

Maar dan, die ene, ja slechts die ene horrornacht bleek voldoende. Sinds dat ellendige nachtje slaapt ons prinsesje in haar eigen bedje, ontwaken wij rond half 7 na een onafgebroken nacht. En springen wij niet te vergeten vrolijk onze bedjes uit als bloeiende bloempjes. Hallo lekker nachtje, Hallo heerlijk dagje! 

                             


Het "laten huilen tafereel", hoe ging jij er mee om? 

-x- Mama van Dijk 

Leuk als je reageert!

8 reacties

  1. Ik pakte de kinderen toch ook meestal op... Maar wat geweldig dat 1 nacht genoeg was om bij haar de knop om te zetten!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat was echt een verademing ja, ondertussen slaapt madam regelmatig van 19 - 7. Lekker hoor!! -x- mama van Dijk

      Verwijderen
  2. Elke keer gebroken nachten lijkt me inderdaad ook erg vermoeiend, een keer is de batterij leeg. Maar het lijkt me inderdaad ook erg naar om zo te moeten toeluisteren. Wel fijn dat je na een dag al de conclusie kon trekken dat het de moeite waard geweest was, en dat ze nu lekker de nachten doorslaapt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja dat is het zeker! En er is toch niets lekkerder dan een goede nachtrust bleek maar weer:)!

      Verwijderen
  3. bij de oudste 2 hielp het ook, meestal deed manlief dat dan een nachtje. Maar bij jongste hiel het helaas niet en die heeft heel wat nachtjes op een matras naast ons gelegen.. Niet in ons bed, maar op de grond. Zo konden we zelf ook gewoon slapen. Gelukkig nu al een paar jaar gewoon in haar eigen bedje.. Maar het heeft heel wat moeite gekost. Fijn dat het bij jullie zo snel al hielp!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik had ook zeker niet verwacht dat het na 1 nacht al zijn vruchten afwierp:) Des te gelukkiger was ik dat we de nacht daarop al zo zalig slapen konden.

      Verwijderen
  4. Bij ons hebben ze gelukkig nooit zo lang gehuild. Maar ik kan me goed voorstellen dat het lastig is en dat je naar ze toegaat.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja dat is het zeker! Maar nu ook een voorrecht dat ze wél weer lekker kan slapen:)

      Verwijderen